Wie nu door de Herbertusbossen bij kasteel Heeze wandelt kan het niet ontgaan: veel boomstammen zijn met felroze verf gemarkeerd. Vooral beuken zijn de klos en zullen later dit jaar (of later) omgezaagd worden. Sommige zijn duidelijk kaal en dus dood, een deel is half kaal en stervend. De lange periodes van extreme droogte die door klimaatverandering steeds vaker voorkomen zijn vooral voor beuken fataal. Ze wortelen oppervlakkig, waardoor ze sneller dan andere soorten niet meer bij het grondwater kunnen.
De bosbodem is al bedekt met blad. Het lijkt wel herfst! Droogtestress zorgt ervoor dat bomen blad vroegtijdig blad laten vallen om verdamping te verminderen. Maar die strategie maakt ze ook minder vitaal. Hun dunne bast maakt ze gevoelig voor zonnebrand wanneer ze blad laten vallen. Een gezonde beuk zorgt voor heel veel schaduw.
Klimaatverandering zorgt ook voor langere periodes met wateroverlast, ook in het bos. Je herinnert je vast nog wel de maanden dat je met waterdichte laarzen het bos in moest om droge voeten te houden. Beuken kunnen er ook slechter tegen dan andere soorten om weken of zelfs maanden met de voeten in het water te staan. Ze raken onstabiel doordat wortels wegrotten, hebben gebrek aan zuurstof en waaien vaker om bij stormen.
De vele oude beuken zijn beeldbepalend in dit prachtige oude bos. Het is daarom erg jammer dat er een groot aantal van zal verdwijnen. Kap is helaas niet te vermijden. Het bos moet wel veilig blijven voor fietsers en wandelaars. De open plekken die zullen ontstaan bieden weer kansen voor ontkiemende nieuwe bomen. In theorie dan; stikstofminnende bramen en brandnetels zijn er als de kippen bij om nieuwe, zonnige plekken te koloniseren. Daar kan een net ontkiemd boompje niet tegenop.
Dood hout wordt deels in het bos achtergelaten want het is ook een bron van voedingsstoffen en leefplekken voor allerlei vogels, insecten en zwammen. Dode bomen zijn zeker nuttig. Dat er zoveel spechten zijn in dit bos is dan ook geen toeval: ze hakken graag holen in dode beuken.
