De weersvoorspellingen hielden ons dagenlang in spanning. Ondanks de worst die de organisatie naar de Clarissenzusters had gebracht, bleef de grote vraag: zou het droog blijven? Zelfs op de dag zelf bleef het tot het laatste moment spannend. Maar waarachtig: de weergoden waren ons opnieuw gunstig gezind.
Voor mij was het de tweede keer dat ik de Brabantse Dag meemaakte, en dit jaar was ik een stuk beter voorbereid dan vorig jaar. Althans, dat dacht ik. Als jurylid voor de Brabantse Bouwplaats Bokaal had ik de eer om alle tenten langs te gaan en te beoordelen op samenwerking, gastvrijheid en gezelligheid. Nou, dat heb ik geweten!
Na vorig jaar dacht ik toch wel een beetje te weten hoe het allemaal in zijn werk ging, maar daar had ik me flink in vergist. Want wát is dit een gebeuren. In de dagen voorafgaand aan dé dag was ik zelf al helemaal hieper, alsof ik deelnam en de stress én voorpret van een wagenbouwer meebeleefde. Hoe gaaf moet het dan uiteindelijk zijn om zelf deelnemer te zijn?
Met familie en krukjes toog ik richting het dorp. De eerste uitdaging: waar vinden we een goede plek om te zitten én te staan? Het was al vroeg gezellig druk. Veel mensen gingen op tijd op pad om maar zoveel mogelijk moois te kunnen bekijken. Uiteindelijk bleven we halverwege de Kapelstraat hangen, tegenover de winkels. Krukjes uitgeklapt, blikjes drinken binnen handbereik en een prima uitzicht op het begin van de straat: wij waren er klaar voor.
Misschien zelfs iets té klaar. Want na een tijdje wachten hadden we inmiddels al twee keer muziek gehoord en moesten we toch concluderen dat we behoorlijk vroeg waren. Maar toen kwam eindelijk Veuróp voorbij: een prachtige ode aan iedereen die maandenlang alles uit de kast heeft gehaald om deze dag mogelijk te maken.
En daarna kon het echte feest beginnen.
De parade trok aan ons voorbij en wat was het weer mooi. Echt: kippenvel. De ene groep uitbundig, kleurrijk en grappig, zoals Hopeloos en Ge wit ut oit noit nie. De andere groep juist ingetogen, spannend en serieus, zoals De Oude Ambachten en Haisjo. Het thema Alles uit de kast gaf de deelnemers alle ruimte om eindelijk dat idee uit te voeren dat misschien al jaren ergens op de plank lag te wachten.
De ene wagen was nog langer en hoger dan de andere. Indrukwekkend in vorm, techniek en detail. En soms betekende zo’n enorm bouwwerk misschien ook (Kon een voorgaande groep de laatste bocht niet om? Is er een generator uitgevallen? Zijn ze in een boom blijven steken?) dat we getrakteerd werden op een voorstelling die minutenlang voor onze neus doorging. Wagenbouwersgroep Bloed, Zweet & Tranen met Phillywood bleef maar doorgaan met hun performance. Volgens mij hebben we hetzelfde stukje wel twintig keer gezien, maar niemand verslapte ook maar een seconde. Geen spier vertrok. Wat een concentratie, wat een professionaliteit. Onder luid applaus mochten ze na een kwartier weer verder, op weg om de rest van het parcours te vermaken.
Nadat de hele parade aan ons voorbij was getrokken, liepen we langzaam richting huis. Onderweg kwamen we langs de geparkeerde wagens bij Strabrecht, waar veel wagenbouwers inmiddels genoten van een meer dan verdiende maaltijd. Iets verderop zagen we groepen die net binnen kwamen rollen en elkaar luid juichend in de armen vielen.
Daar voelde je het pas echt: de ontlading.
Maandenlang bouwen, voorbereiden, repeteren, stressen en toeleven naar die ene dag. En dan is het ineens voorbij. De wagen heeft gereden. De voorstelling is gedaan. Het publiek heeft genoten.
En nu is het afwachten.
Wie gaat er winnen? Ik weet het niet. En eerlijk gezegd ben ik blij dat ik die beslissing niet hoef te nemen. Want voor mij heeft iedereen gewonnen. Iedereen heeft alles uit de kast gehaald.
Op naar 2027!
