HEEZE — Voor Sanne de Jager voelt Hockey Heeze als thuiskomen. Moeder van drie, gymdocent, personal trainer én al sinds haar achtste betrokken bij de club, en nu traint ze de kinderen. Op een maandagavond, na afloop van de training, blijft ze nog even staan terwijl het veld leegloopt. Kinderen pakken hun sticks, ouders praten na langs de lijn. Voor Sanne is dit veel meer dan alleen sport.
“Mijn vader was tennisleraar én hockeytrainer,” vertelt ze. “Ik begon met tennissen, maar ik sloeg alles uit het veld. Toen zei hij: ‘Ga jij maar hockeyen, dochterlief.’ Vanaf dat moment was ik verkocht.” Haar vader, Hans de Jager, was jarenlang actief bij de club. “Hij kende iedereen en zorgde ervoor dat ook de minder getalenteerde spelers zich welkom voelden. Dat probeer ik nu ook te doen: niet alleen focussen op de besten, maar op het hele team.”
Generaties op het veld
Na haar eigen hockeycarrière, die tot haar 27e duurde, nam Sanne een pauze om zich op haar gezin te richten. “Na de geboorte van mijn eerste kind stond ik alweer snel op het veld. Met de tweede werd het pittiger, maar een paar jaar later ben ik gewoon weer begonnen.”
Inmiddels is ook haar dochter actief bij de club, als speelster én als hulptrainer. En de zus van Sanne ontwikkelt een programma voor de allerkleinsten. “Langzaam keert iedereen terug. Dat zegt genoeg over wat deze club voor ons betekent.”
Naast haar werk op het veld is Sanne gymdocent en personal trainer. “Ik geef drie ochtenden per week al heel vroeg les aan vrouwen. Daarnaast werk ik op een basisschool en geef ik beweeglessen aan peuters.” Die ervaring neemt ze mee naar de hockeyclub. “Beweging is zó belangrijk. Ik zie op school dat kinderen steeds minder kunnen. Daarom stimuleer ik hier gezonde gewoontes — fruit mee naar wedstrijden, gezonde snacks, dat soort dingen.”
Toekomst en jubileum
Wat Hockey Heeze volgens haar bijzonder maakt? “Het is een warme, kleinschalige club waar iedereen meehelpt. Ouders draaien bardiensten, springen bij waar nodig. Die betrokkenheid is uniek.”
Toch zijn er ook zorgen. “Er is een tekort aan trainers, dus leiden we hulptrainers op in de hoop dat ze blijven hangen. En er zijn plannen voor een gezamenlijk clubhuis met de voetbalclub. Daar heb ik mijn twijfels over — het is toch een andere sfeer. Maar als het goed geregeld wordt, kan het misschien werken.”
Morgen, op 21 juni, viert de club haar 50-jarig bestaan met een groot feest. “Een reünie van oud-leden, huidige leden, ouders en kinderen. Typisch voor deze club: het draait om verbinding.”
Ze glimlacht terwijl ze haar stick opbergt. “Ja, ik ben druk, dat geef ik toe. Maar het geeft me ook energie. En ik voel me hier thuis.”
Even is ze stil, kijkt over het lege veld. “Het blijft kriebelen,” zegt ze dan. “En dan weet je: ik hoor hier nog steeds thuis.”
