Ik had bedacht dat mijn rondje Kunstsmullen een zonnige en mooie fietstocht zou worden, maar het werd een autoritje door onstuimig herfstweer.
Zo vaak was ik nog niet naar Sterksel gereden, dus dat vond ik op zich al de moeite waard. In deze kleine kunstroute stonden drie sculpturen. Een ervan trok mijn aandacht, Huispijn, van Paula Biemans en Paul Kloosterhuis, doordat de kunstenaars zich hadden afgevraagd wat er zich in hun huis allemaal had afgespeeld. Omdat ze merkten dat het huis emotionele schade had opgelopen door de vorige generaties bewoners. Dat is een onderwerp dat me ook wel bezig kan houden, de geschiedenis van gebouwen en dat je die kunt voelen, maar ook min of meer weer recht kunt trekken.
Bij Heezervenne nam ik achtereenvolgens in de folly’s Nijiriguchi, Halte en Blue, blue, electric blue plaats. De eerste twee van hout (dat voor een extra dimensie zorgde, want door de regen rook dat heel lekker). Al buigend kon ik plaats nemen in Nijiriguchi van Tim Stoop en ik merkte inderdaad dat dat voor eenheid kan zorgen, iedereen moest buigend naar binnen en dat is gewoon aan de Japanse theeceremonie. Het waaide nogal, dus de dunne latjes van folly de Halte van Jim Bob Ruigrok wuifden zachtjes mee in de wind. Dat rook niet alleen heerlijk, maar zorgde ook voor een bijzondere gewaarwording: doordat de bomen eromheen eveneens bewogen, golfde de hele omgeving.
Met het maken van de foto van Blue, blue, electric blue viel me op dat het felblauwe huisje van Margreet Klaverdijk veranderde bij elke stap. Het contrasteerde nogal met de grauwe omgeving. Het lijnenspel en de open constructie maken het mogelijk dat je gedachten alle kanten op gaan, er zijn geen muren die dat tegenhouden. Je voelt je enerzijds beschut en aan de andere kant ook heel vrij.
Doordat ik deze keer alleen op pad was, was ik meer bezig met wat de werken met me deden en wat zij voor invloed op de omgeving hadden. Dat ging vanzelf, en dat was heel leuk. En het herfstweer droeg daar aan bij en paste dus prima bij de ervaring.
