De eerste maanden van 2025 deden weinig moeite om vriendelijk over te komen. Het jaar begon rommelig, zoals dat hoort. Vuurwerkresten op straat, kerstbomen die hun beste tijd hadden gehad en een collectieve afwachtende houding: wie pakt dit op? Goede voornemens bleken nog even onderweg. Januari keek de kat uit de boom. Of beter gezegd: uit de omgevallen boom.
Lang duurde die relatieve rust niet. Op 6 januari liet storm Floriane zich gelden. Bomen gingen plat, takken kraakten en het Belslijntje werd tijdelijk een parcours waarvoor niemand zich vrijwillig had ingeschreven. Daarna gebeurde iets typisch dorps: er werd niet eindeloos gepraat, maar gewoon opgeruimd. Vrijwilligers haalden 480 kerstbomen op. Daar stond een vergoeding tegenover, bestemd voor de vereniging. Geen applaus, geen lintje — gewoon doen wat nodig is.
Tussen al dat fysieke werk door waren er momenten die bleven hangen. Een honderdjarige die een boom plant. Het Taalhuis dat landelijke erkenning krijgt, zonder daar zelf veel lawaai over te maken. En een jonge burgemeester die wordt uitgeroepen tot Beste Bestuurder van een kleine gemeente, terwijl hij ondertussen ook nog even een crematorium heropent. Druk, maar wel overzichtelijk.
Het straatbeeld liet intussen zien dat niet alles gladgestreken was. Wegwerkzaamheden verschenen soms eerder dan de aankondigingen. Het asfalt hield zich niet altijd aan de planning. Het station, officieel hoog gewaardeerd, kreeg ongewenste kunst cadeau. En ergens hing een sticker met een grote mond uit Eindhoven. Het dorp keek ernaar, haalde de schouders op en ging weer door.
Maart bracht lucht. Carnaval, zon, confetti en afgesloten wegen die dit keer wél welkom waren. Even leek alles licht. Tegelijk speelde rond de speeltuin aan de Gemini al langer iets dat minder licht was. Overlast, controles, veel gesprekken en weinig snelle oplossingen. Het probleem verdween niet, maar werd ook niet langer genegeerd.
In het gemeentehuis werd ondertussen vooruit- en achteruitgekeken. Het portret van burgemeester Serraris kreeg een plek: geschiedenis die niet hoeft te schreeuwen om gehoord te worden. Politiek kwam er beweging met PRO Heeze-Leende. En aan de dorpsentrees verschenen kunstwerken van cortenstaal. De meningen liepen uiteen, wat meestal betekent dat het doel deels is bereikt.
April trok de lijnen strakker. Een drugspand ging dicht. Een gebiedsverbod volgde. Geen theatrale taal, gewoon handhaven. Tegelijkertijd liet het dorp zich van zijn andere kant zien. De JP BalkiRun bracht 15.500 euro op. Een brand legde een woonboerderij in as, maar niet de bereidheid om te helpen. En een vos in de Beemden kreeg dankzij oplettende inwoners een tweede kans.
De maand eindigde zoals het voorjaar dat graag doet: met lintjes voor mensen die zich jarenlang niet op de borst klopten en met de start van de restauratie van Molen Sint Victor. Vier maanden 2025 lieten een dorp zien dat niet altijd netjes is, soms mopperig, af en toe scherp, maar zelden onverschillig. En dat is, eerlijk gezegd, meer dan genoeg.
