Er zijn ongetwijfeld grotere problemen in de wereld dan een mislukt stukje kunstgras in een speeltuintje aan het Vullinghspark. Maar toch: het roept vragen op. Dit speeltuintje – waar waarschijnlijk maar weinig mensen überhaupt van weten – ligt weggestopt in een hoekje tussen huizen en parkeerplaatsen. Met de beste bedoelingen besloot een ambtenaar dat het wel een opfrisbeurt kon gebruiken. Inmiddels is het gedegradeerd tot één enkel speeltoestel, nadat de versleten wipkip het veld moest ruimen. En wat past beter bij een ‘moderne speelervaring’ dan kunstgras?
Kosten noch moeite werden gespaard. Een gespecialiseerd bedrijf werd ingevlogen om het resterende stukje kinderdomein te voorzien van een zogenoemde ‘strakke grasbeleving’. Wat volgde, was allesbehalve strak.
Het resultaat: een gloeiendhete, groene lappendeken die zich op zonnige dagen gedraagt als een barbecueplaat. Kinderen kunnen er beter “de vloer is lava” spelen dan daadwerkelijk genieten van hun speelruimte. Plakken kunstgras bobbelen, laten los of zijn met een beetje peuteren zo van de grond te trekken – een speeltuin als metaforisch mijnenveld.
Wat begon als een poging tot vernieuwing, is uitgemond in een halfslachtige ingreep die vooral ontmoedigt. Spelen wordt onaantrekkelijk, rondhangen voelt ongemakkelijk, en aanwezig zijn lijkt bijna ongewenst. Behalve misschien op dat ene bankje dat er altijd al stond – onaangeroerd, als stille getuige van betere tijden.
