in aanloop naar de nieuwe column van André Leijssen, die eind deze maand wordt verwacht, stelden we een vraag aan de volgers van de Facebookgroep ‘Heeze zoals het was’: waarom zijn jullie vertrokken? De reacties vormen een prachtig mozaïek van persoonlijke geschiedenissen. Het zijn verhalen over de liefde, over de drang naar meer ruimte en soms over beslissingen van ouders die voor een kind voelden als een klein drama. Hoewel de fysieke afstand groter werd, bleven de herinneringen aan het dorpse leven altijd dichtbij.
Nostalgie aan de Kapelstraat en Strabrecht
Een van de meest sprekende verhalen komt van Marianne Baijens. Zij groeide op aan de Kapelstraat 118, waar tussen 1953 en 1983 de befaamde Rôtisserie De Kempen gevestigd was. Dit was niet zomaar een restaurant; onder leiding van haar vader, chef-kok Louis Baijens, en haar moeder An, verwierf de zaak in de jaren zestig zelfs een Michelinster. Marianne zag hoe het pand later plaatsmaakte voor een supermarkt en uiteindelijk de huidige Action. Als eerbetoon aan haar ouders gaf ze hun receptenboeken uit, waarvan er inmiddels honderden zijn verkocht.
Ook Ad Truijen denkt met weemoed terug aan zijn jeugd op Strabrecht, waar hij in 1942 werd geboren. Hij herinnert zich het ‘ons kent ons’-gevoel en de dagen dat hij als kind van de Schietberg afrolde bij de heide. Voor hem was de liefde in 1966 de reden om de stap naar Eindhoven te zetten. Het leven was toen simpel: geen mobieltjes, maar veel buiten leven en genieten van de natuur om de hoek.
De liefde achterna en de zoektocht naar ruimte
Voor velen was de liefde de belangrijkste reden om de koffers te pakken. Nellie van Mierlo verruilde haar geboorteplaats na twintig jaar voor Asten en later Ommel, terwijl Thea Hurkmans in 1979 naar Someren trok. Ook Helma van Ginkel en Jeroen Heijmans vertrokken richting Geldrop. Niet iedereen ging echter met een glimlach; Marlies Buijsen blikt terug op 1983, toen zij als tiener gedwongen werd te verhuizen naar een andere plaats omdat haar ouders daar een huis kochten. “Wat een hekel heb ik daar aan gehad,” schrijft ze eerlijk over haar vertrek uit de Nieuwen Hoeve.
Helma van Ginkel deelde een verhaal over haar diepe wortels aan de Geldropseweg, waar haar opa Sjang de kruidenierswinkel bestierde en haar vader Frans het autobedrijf leidde. Helma’s zoektocht naar ruimte en geluk bracht haar via België uiteindelijk naar het Limburgse Melderslo, al blijft de familiegeschiedenis onuitwisbaar. Haar broer woont nog altijd in het bekende houten huis op het terrein waar vroeger de auto’s glommen. Deze verhalen vormen het perfecte voorportaal voor de overpeinzingen die André Leijssen eind deze maand met ons zal delen.
