HEEZE – Onder een frisse, droge hemel kwamen op zondagavond, 4 mei, vele inwoners bijeen in de Gemeentehuistuin voor de jaarlijkse Dodenherdenking. De plechtigheid werd gedragen door muziek, persoonlijke verhalen en een sterke boodschap van verbondenheid en waakzaamheid.
Burgemeester Teun Heldens, wethouders, leden van het Oranjecomité en vertegenwoordigers van het Sint-Agatha- en Sint-Jorisgilde waren aanwezig. Ook kinderen uit groep 7 en 8 van basisschool Merlebos leverden een actieve bijdrage aan de herdenking, die muzikaal werd omlijst door fanfare Nicasius.
De eerste toespraak werd gehouden door dominee Mirjam van Nie van de Nederlandse Hervormde Kerk. Zij stond stil bij tachtig jaar bevrijding en het belang van barmhartigheid. “Veel mensen worden als eng gezien, maar zijn dat niet. Elkaar met openheid tegemoet treden – dáár begint vrede,” zei zij.
Kapelaan Van der Donk van de Katholieke Parochie Nicasius benadrukte dat vrijheid niet vanzelfsprekend is. In zijn toespraak noemde hij onder anderen Wilhelmus Verberne, een vader van zes kinderen uit Heeze die in 1940 sneuvelde op de Grebbeberg. “Dankzij hem en velen als hij kunnen wij hier vanavond in vrijheid samenkomen,” sprak de kapelaan zichtbaar geëmotioneerd.
Burgemeester Heldens las vervolgens de namen voor van acht omgekomen Heezenaren, onder wie voormalig burgemeester Theodoor Serraris. Daarna las Niek van Gennip van het Oranjecomité het gedicht Vrede is geen woord van Marion Bloem, waarna een indrukwekkende stilte viel. In Heeze begon die iets eerder dan landelijk en duurde dit jaar ongeveer drie minuten. De Last Post, gespeeld door een lid van de fanfare, zorgde voor een kippenvelmoment.
De burgemeester riep na de stilte op tot waakzaamheid, moed en solidariteit. Hij verwees naar het boek De Vergeten Gezichten, met verhalen uit de regio, en gaf aan het te willen schenken bij de geboorte van nieuwe inwoners. Ook stond hij stil bij actuele conflicten, waaronder de oorlog in Oekraïne.
Na het spelen van het Wilhelmus volgde de kranslegging door de gemeente, het Oranjecomité, leerlingen van Merlebos en het gilde. De herdenking werd afgesloten met een warm dankwoord aan alle aanwezigen en betrokkenen. Vooral de aanwezigheid van jongeren werd als hoopgevend ervaren: een teken dat het herdenken leeft onder nieuwe generaties.
