Fijn hoor, weer zo’n brief vlak voor de vakantie. Een brief waarin, zoals gebruikelijk, niets staat. Geen nieuws, geen oplossingen, geen erkenning van de problemen. En geloof me: die zijn er genoeg.
Ik woon direct aan de Geldropseweg. Al jarenlang probeer ik te leven met een straat die zich steeds meer gedraagt als een racebaan. De chaos is compleet.
Laat ik het eens persoonlijk maken. Mijn huis staat pal naast een van de wegversmallingen. Elke dag ervaar ik de gevolgen van beleid dat nergens op lijkt. De witte strepen die het verkeer zouden moeten begeleiden? Weg. De kruisen vóór de versmallingen? Ook verdwenen. En de borden die de versmallingen zouden moeten verduidelijken? Onzichtbaar, zeker als er een auto of twee voor je staan.
Wat krijg je dan? Agressie. Weggebruikers weten niet wat ze moeten doen, raken geïrriteerd en zoeken de confrontatie. Piepende remmen, claxons, gevloek. Dagelijks. En ik? Ik zit erbij, letterlijk op de eerste rij.
Vanuit mijn oprit de weg op rijden is een gok geworden. De Geldropseweg is geen woonstraat meer, maar een circuit. Er wordt absurd hard gereden. Niet alleen overdag, ook ’s avonds laat blijft het een komen en gaan van hardrijders. En dat terwijl het vakantie is – stel je eens voor hoe het straks weer is als alles op volle toeren draait.
Ik begrijp het niet. Hoe kan dit beleid volgehouden worden? Wie denkt dat versmallingen iets oplossen, zou eens een dagje bij mij moeten komen zitten. Het werkt niet. Het maakt het verkeer onoverzichtelijk, gevaarlijk en frustrerend.
Mijn voorstel? Schaf die versmallingen af. Handhaaf simpelweg de 30 km-zone. Duidelijk, controleerbaar en – met wat handhaving – ook haalbaar.
Het kan zo niet langer. Ik wil ook gewoon veilig het dorp in kunnen. Meer vraag ik niet. Maar blijkbaar is zelfs dát al te veel.
Gastcolumn van Nettie van Happen.
