Vijf jaar lang leefden Eric en Sandra van Lawick van Pabst een wens die velen van ons alleen uit boeken kennen: wonen en werken op het prachtige Kasteel Heeze. Als beheerders waakten zij over de historische gangen en de uitgestrekte landerijen. Maar nu de roep van de kleinkinderen steeds luider klinkt, kiest het stel voor een volgend hoofdstuk in Julianadorp. “Het was een eer, maar onze familie staat nu op de eerste plaats.”
Het begon allemaal vijf jaar geleden met een advertentie en een sprong in het diepe. Eric stond op het punt om met pensioen te gaan na een indrukwekkende carrière bij de Marine. Jarenlang was hij voor missies maanden van huis, ver weg van hun vertrouwde thuisbasis in Julianadorp. Toen de vacature voor kasteelbeheerder voorbijkwam, voelden ze het allebei: dit was de kans om, na al die jaren van afstand, eindelijk écht samen iets op te pakken. Tot hun eigen grote verwondering mochten ze de kasteelsleutels in ontvangst nemen en hun leven in het noorden tijdelijk verruilen voor het Brabantse land.
Bewoners van een historisch monument
Hoewel de baron en barones zo af en toe op het kasteel verblijven, waren het Eric en Sandra die er de afgelopen vijf jaar hun officiële thuis van maakten; zij stonden als bewoners ingeschreven op het kasteel. Dat bracht een bijzondere dynamiek met zich mee. In ruil voor inwoning stonden zij dag en nacht ‘aan’.
Achter de schermen was hun rol echter allesbehalve vrijblijvend. Het eigendom van het Kasteel en bijbehorend landgoed is ondergebracht in Stichting Kasteel Heeze.
Voor Eric en Sandra betekende dit dat ze nauw samenwerkten met een stichtingsbestuur dat streng toeziet op het behoud van het monument. Zij legden hier verantwoording af over de dagelijkse gang van zaken en de toekomst van het landgoed. “Je bent 24 uur per dag ambassadeur van het Kasteel en de stichting,” vertelt Sandra met een glimlach. “Het is een eervolle taak om samen zorg te dragen voor zo’n mooi historisch erfgoed.”
Handen uit de mouwen op het landgoed
Eric en Sandra vonden hun geluk vooral in het buitenleven en het tastbare resultaat van hun werk. Terwijl Sandra de organisatorische spil was, genoot Eric ervan om met zijn Marine-achtergrond structuur aan te brengen op het landgoed. Hij wist de stichting te overtuigen van de noodzaak voor modern materieel, zoals een nieuwe tractor met klepelmaaier. Hierdoor werd het zware onderhoud aan de paden en tuinen voor de tientallen vrijwilligers weer een taak die met plezier en trots werd gedaan. Het gaf het koppel veel voldoening om te zien hoe het kasteel door die gezamenlijke inzet weer echt is gaan bruisen in het dorp.
De roep van de kleinkinderen
Ondanks de warme band met de vrijwilligers en de eer van hun werk, begon de afstand te wringen. Eric en Sandra zijn nu al trotse opa en oma van drie kleinkinderen, maar de afstand tussen Heeze en hun huis in Julianadorp is groot. De reistijd van ruim twee uur maakte even spontaan een kleinkind een knuffel geven of een middagje oppassen bijna onmogelijk.
“Onze rol als grootouders wordt steeds groter en belangrijker,” vertelt Sandra openhartig. “Je wilt ze niet alleen op afstand zien, maar ze écht zien opgroeien en er zijn voor je kinderen als ze hulp nodig hebben. Die verbinding is met geen goud te vervangen.” De liefde voor de familie en het verlangen naar hun vertrouwde plek in het noorden bleek uiteindelijk sterker dan de magie van het Kasteel.
Terug naar hun eigen ‘burcht’
In Julianadorp wacht nu hun eigen huis, dat de afgelopen vijf jaar de nodige aandacht heeft moeten missen. Er wacht hier en daar wat onderhoud in tuin en woning, maar dat deert hen niet. Eric kijkt er wel naar uit om hun eigen woning weer helemaal op te knappen, maar dan op zijn eigen tempo en zónder wekker die hem herinnert aan kasteelplichten.
Met een weemoedig maar voldaan gevoel dragen zij het stokje over aan het nieuwe beheerderskoppel. Ze laten een landgoed achter dat goed is uitgerust voor de toekomst en waar de vrijwilligers zich gezien voelen. Eric en Sandra vertrekken met een hart vol herinneringen aan Brabant en in het bijzonder aan het mooie Heeze, klaar om hun leven in Julianadorp weer volledig te wijden aan wat er nu toe doet: hun kleinkinderen.
