Kraanvogels zijn schuw en gevoelig voor verstoring. Daarom is rust op hun slaap- en broedplaatsen zo belangrijk. Ik herken iets van die gevoeligheid. Soms komen er ook op mij te veel prikkels af. Voor mij richt niemand een stiltegebied in. Ik moet zelf leren omgaan met wat ik niet kan veranderen en kiezen wanneer ik afstand neem. Dat is voor mij levenskunst: me aanpassen aan omstandigheden zonder mezelf kwijt te raken. Vroeg op pad gaan geeft rust, ruimte om na te denken en de gelegenheid om beter te luisteren – naar mezelf en naar anderen.
Om 08.14 uur zorgt de zon voor meer licht. De vogels worden beter zichtbaar.
De camera registreert de kraanvogels, maar mijn beleving begon zes dagen eerder. Dat raakt de kern van mijn manier van kijken: voorbereiding is een groot deel van het werk. De ene opname bewaart het moment. De volgende laat beter zien wat ik heb beleefd.
Ik sta ongeveer 300 meter van de vogels. Die afstand beperkt de technische kwaliteit van mijn foto’s, maar niet de waarde van wat ik zie. Natuurlijk zijn de foto’s van Mirian onder andere omstandigheden mooier. Maar de natuur gaat haar eigen gang. Daar hebben we het mee te doen.
De kraanvogels zijn daar, in hun eigen omgeving, op hun eigen moment. Achttien minuten ben ik deelgenoot van hun wereld. Meer hoef ik niet te wensen.
Dan komen de kraanvogels in beweging. Ze lijken te dansen. Plotseling vliegen ze weg. Er is maar één kans om op de ontspanknop te drukken. Mislukt? Nee. Ik heb het meegemaakt. Dat is mijn beleving.
Later stel ik me voor hoe ik die vlucht nóg liever had gefotografeerd. De perfecte foto bestaat niet. Met wat beeldbewerking en fantasie kan ik een ander beeld maken, maar dat is geen weergave van het werkelijke moment. De natuur kun je niet dwingen. Gelukkig blijven er altijd uitdagingen en dromen. Naar welke bestemming deze vogels precies vlogen, heb ik niet kunnen vaststellen.
Vertrouwen op mezelf
Ik vertrouw op mijn gevoel. “Kan niet” bestaat voor mij minder dan “niet doen”. Er valt altijd iets te leren. Wie bereid is te leren, heeft weinig te verliezen. Ik probeer me daarom niet alleen te laten leiden door de zekerheden die anderen me voorhouden.
De kraanvogel staat met zijn lange poten in drassig terrein. Toch kan hij opstijgen, hoe zacht de bodem ook is. Dat beeld spreekt me aan. Twijfel kan een goede raadgever zijn; angst kan je juist tegenhouden.
Ook ik kan telkens weer loskomen van een moment. Er ligt altijd iets nieuws in het verschiet. Daarvoor moet ik durven loslaten en verder zoeken. Zoals de kraanvogel zijn vleugels uitslaat. Kijken om te zien, luisteren om te horen en begrijpen om begrip te hebben.
Zelfs de zon lijkt dichterbij wanneer je haar tegemoetloopt, al kun je haar nooit bereiken. Soms wil je over je eigen schaduw heen stappen. Maar ook door achterom te kijken, kun je vooruit blijven kijken.
